paulenester.web-log.nl

Welkom op de weblog van Paul en Ester.

Wij vinden het fijn wanneer familie en vrienden op de hoogte zijn van wat er in ons leven gebeurt. Momenteel gebeurt er best veel. Wij zitten regelmatig in het ziekenhuis omdat wij graag een kindje willen. Een spannende en vermoeiende tijd.

Voel je vrij om te lezen en te vragen hoe het met ons gaat! We voelen ons daardoor juist gesteund!

Na vele jaren, talloze ritten ziekenhuis, koelkastladen vol injecties, heel veel stress en 2 pogingen ivf-icsi zijn we in verwachting. Het kostte de nodige weken omschakelen van hoop en vrees naar hoop en blijdschap, maar inmiddels zijn we ons volop aan het voorbereiden op de komst van ons kindje.

Met 33 weken, op 26 september 2007, is hij geboren. 7 Weken te vroeg, maar gezond. We hebben hem Lucas Samuël genoemd, in de volksmond Luuk.

Op naar een brusje voor Luuk! Zal het lukken?

Ja! Na 2 cryo-pogingen (nov. en dec. 2008) en een mislukte ICSI-behandeling (april 2009), verwachten we Luuk's brusje rond 29 maart 2010!!

nog steeds zwanger (33 wk)

Hij zit er nog!!!

Het was niet zo'n zenuwachtige dagje. Eigenlijk viel het nog wel mee. Al realiseer je je wel dat het vandaag de dag van Luuk was....

Maar vanochtend ging het al goed. Het was wel het eerste wat ik deed 'mijn gevoel in mijn buik checken' vanmorgen. Bij Luuk was het 's morgens eigenlijk al mis. Ik had toen het gevoel dat ik ongesteld werd. Maar dat kon niet. Klaar....

Bovendien hebben we een hele rare kat. Die was toen bij Luuk herstellende van een gebroken poot en zat daarvoor in een bench toen. Het ging steeds beter met haar maar vanaf zaterdag stopte ze met eten. Ik pissig! Zoveel geld aan uit gegeven en dan gewoon nog ff de pijp uit gaan.... kom nou! Vanaf de dag dat Luuk geboren is (woensdag) at die gekke kat weer! (terwijl ik er niet was: er zaten tig kilometers tussen!)

De kat doet de afgelopen dagen heel normaal! Ze eet en is gewoon zichzelf.

Vandaag ook niets geks gemerkt aan mezelf.

Wel op school idiote dagen achter de rug. Gisteren pas om 18.10 uur thuis. Vandaag pas om 18.30 uur......

Maar ik voel me er niet gestresst bij. Morgen nog 1 druk dagje.

En dan volgende week nog maar 3 dagen werken..... dat uitzicht lokt wel. Aan de ene kant jammer. Afscheid van de kinderen is toch minder. Ze zijn leuk! En ze vinden het moeilijk. Je merkt dat er een aantal kinderen is dat er écht tegenop ziet dat ik stop.

Vanaf nu is het optellen. Optellen naar weet ik veel hoe veel!
Elke dag is een couveuse dag minder!!! Het voelt gewoon heerlijk!
Elke dag is een grotere kans op snel thuis na de bevalling....
en een grotere kans op verlof gaan ervaren.
Op wachten op een bevalling ervaren......

Ik ben als een kind zo blij... hihi...

Eerst al zwanger mogen worden van een tweede kindje en dan nu ook nog de 33 weken halen!!!

Nogmaals: ik had en heb niet het gevoel dat ik weer zo vroeg zou bevallen, maar je houdt er toch rekening mee. Het nodige is klaar. Ik heb voor mijn verlof dan ook alleen maar klusjes staan die leuk, maar niet nodig zijn.

verloskundige (32,4 wk)

Bloeddruk was goed.

Kindje is goed van formaat, maar dat concludeerde de gyn eigenlijk ook al vorige week.

Verder heb ik af en toe van die steken diep onder in mijn buik. Ik vroeg me af of het erbij hoorde of dat het de eerste tekenen zijn van een naderende bevalling. (het zal toch niet, toch?)
Maar het schijnt erbij te horen. Wel werd me op het hart gedrukt als ik ergens over twijfel om te bellen. Ergens natuurlijk heel fijn. Ik ben alleen altijd zo bang om te bellen voor niets en een heel circus in rep en roer te zetten terwijl er niets aan de hand is. Maar die serieuze ogen van de verloskundige bleven maar zo kijken....
En 'hoe weet ik dan dat...?' speelt er maar door mijn hoofd. De vorige keer wist ik het tenslotte ook niet. Zelfs niet toen ik in het ziekenhuis aan kwam. Ik was ervan overtuigd dat ik 7 weken aan de weeënremmers zou gaan en baalde er nog van dat ik mijn boek vergeten was.... Hoe weet een mens dat 'ie aan het bevallen is? 'Dat weet je!' zeggen ze dan. Ja, mooi niet dus! Ikke niet..... ik kom daar pas achter als het al te laat is...

gynaecoloog (31,4 wk)

Vanmorgen weer een bezoekje aan de gyn. Elke keer als ik daar vandaan kom heb ik er weer een positief gevoel aan over gehouden. Wat een fijne vrouw is dat toch! Zo hartelijk, positief en menselijk!

Ze vond al dat ik zo'n mooie dikke buik heb. (doet altijd goed als je zwanger bent...)

Verder vond ze Kleintje ook al zo voorbeeldig! Hij ligt al keurig op zijn kop, zoals het hoort. De kans dat hij nu nog koppeltje duikelt is erg klein. Wel draait hij nog om zijn as, want de rug lag vanmorgen links, waar hij meestal rechts ligt. Dat schijnt wel 6 keer op een dag te gebeuren: dat draaien!
Ze heeft hem nog even opgemeten: hoofd en buik en met die metingen kwam ze op een uitgerekende datum van 31 maart en 1 april. Héél netjes dus!

Ik wilde nog even weten hoe het zat met de bevalling straks. Bij Luuk zijn bevalling moest ik op mijn rug liggen en verder niets. Dat vond ik vreselijk! Ik wilde lopen, kruipen desnoods, maar niet liggen! Omdat ik deze keer tijdens de bevalling aan het infuus moet (antibiotica om de kans op infectie, i.v.m. de Streptokokken B die ik bij me draag, te verkleinen) wilde ik weten of ik dan wel mocht lopen. En ik mag, als het goed gaat (uiteraard!), rondjes om het bed heen! Een heerlijk idee!

Half februari moet ik terug komen en dan wil ze me overnemen van de verloskundige. De frequentie van de bezoekjes gaan ze opvoeren. Het einde komt in zicht! Spannend hoor! Ik begin er naar uit te kijken, terwijl ik nog even heel erg geniet van de tijd nu. Ik voel me super, heb zo goed als nergens last van. Mag nog 3 weken werken en ik ben gelukkig!

hik enzo... (30,3 wk)

Ik lees net ergens dat vanaf week 30 ongeveer je kindje de hik kan hebben. Luuk had dat héél vaak en zelfs in de couveuze hikte hij nog rustig verder. Hij leek er absoluut geen last van te hebben.

Kleintje hikt sinds een week of 2 ook af en toe. In eerste instantie kon ik het niet zo thuis brengen. Vroeg me af of dit nu weer dat hikken was. Maar nu ik lees dat het inderdaad zo kan zijn, zal dat het dus zijn. Een gek gevoel, allemaal kleine schokjes, vooral diep onderin mijn buik. Ik heb ook het idee dat hij al in de goede positie ligt met rechts nog steeds zijn rug en links armen en benen.

Ik ben wel steeds nieuwsgieriger naar wie erin zit. Ik wil knuffelen, maar ook nog niet. Blijf nog maar even lekker zitten. Ik hoop nog zo'n 10 weken zwanger te kunnen zijn. Grote kans dat het de laatste keer is. Ik probeer nog zoveel mogelijk te genieten. Ook van de ongemakken. (bukken, steeds lastiger) Want straks is alles voorbij.
Nu heb ik ons Kleintje nog altijd bij me. Elk moment van de dag. Nu is hij nog even helemaal van mij. Oef wat klinkt dat egoïstisch... Straks mag hij de wereld gaan ontdekken en de wereld mag hem gaan leren kennen. Maar nu zijn we nog even helemaal samen.

in de klas (30,1 wk)

Vlindervlug vlogen haar vingers over mijn buik. Voor ik het goed en wel voelde, zat ze al weer recht voor zich uit te kijken alsof er niets gebeurd was.
2 Tellen later voelde ik het weer. Nu lag haar hand nog op de leuning van mijn stoel.

Ik keek haar aan en zag de beetje geschrokken blik in haar ogen. 'Wil je voelen?' vroeg ik.
Zachtjes knikte ze, haast zonder mij aan te kijken. Voorzichtig legde ik haar hand op mijn buik. En wat Kleintje, tot groot verdriet van oma niet doet bij mijn moeder, deed hij wel bij dit meisje. Zachtjes schopte hij tegen haar hand. Haar ogen keken mij vol verwondering aan.

in de klas (29 wk)

Eens in de paar weken plakken we in de klas een groeistrookje op. Zo onstaat er al een flinke rij met stroken. Beginnend bij heel klein en we moeten naar die mooie lange op het eind van ongeveer 50 cm. Zo zien de kinderen de groei van de baby ook op papier.

In de klas lees ik daar deze keer het prentenboek 'wat heb jij daar op je buik?' van Jutta Langreuter en Andrea Hebrok bij voor. Dat gaat over navels en waar die voor zijn. Het gaat dus ook over de navelstreng en hoe een kindje groeit.

Zo ontstond er na afloop een discussie over dat een baby in je buik onder water zwemt en eet en drinkt, maar ook adem haalt via de navelstreng. Tot zover was alles duidelijk. En daar kwam de vraag: 'Maar juf, als een baby zo goed kan zwemmen, waarom zitten wij dan op zwemles?'

Leuk, leuk, een doordenker! We praten nog een tijdje door over dat de baby heel goed onder water kan zwemmen en dat kinderen dan moeten leren boven water te zwemmen. Zij hebben tenslotte geen navelstreng meer, maar alleen een navel.
Ik vertel ze dat, als een baby net geboren is, hij in het zwembad écht kan zwemmen, onder water. Maar niet te lang natuurlijk! En wel graag in wat warmer water.

Vanuit de hoek klinkt zacht: 'En in badje 'A' hè juf?'

foto!

Nog even twee mooie plaatjes van Kleintje. De eerste is van de 20 weken echo waarbij ik toen 21.1 wk zwanger was. De tweede is van de 3D echo waarbij ik toen 28,2 wk zwanger was.

Voor meer echo's zie foto-album

acupuncturist (28,5 wk)

Geen naald gezien.

Al die 'mini'-klachtjes bleken uit één groter achterliggend 'iets' te komen. Iets wat mij nu wel helder en duidelijk is. Wat te groot en te lastig is om hier te omschrijven. Wat meer onbegrip dan begrip op levert. Maar wel 'iets' waar ik wat mee kan. Dit komt goed.

4D echo en verloskundige (28,4 wk)

Afgelopen woensdag (28,2 wk) mochten we de gewonnen nationale echobon verzilveren. Ik had het zelf niet zo snel bedacht en uitgevoerd, maar het was wel heel erg leuk! Vooral de DVD die we meekregen is erg bijzonder. We hebben hem al verschillende keren met verschillende mensen bekeken. Waaronder Luuk. Die kent de 2D-echo's goed en reageert direct: 'baie boem-boem' (= baby boem-boem, doelend op het geluid van het hartje) Maar zo'n 4D echo is nieuw. De eerste tijd keek hij er eens even naar en opeens ontdekte hij 'hé! kindje!'

En wat voor kindje! Zo schattig!! Hij (of zij?) gaapte nog eens hardgrondig en zag er zeer tevreden uit. Ware het niet dat er telkens een paar armen voor zijn mond zaten. Beetje verlegen type... ;)

Ze heeft hem ook even goed opgemeten. Hoofd, buik en bovenbeen en kwam gemiddeld uit op 28,0 weken. Dat was dus heel netjes. Ze kon ook zeggen hoe zwaar Kleintje nu is. En wel 1194 gram. Waar ik dan wel weer een beetje om moest grijnzen. Ja, ja... precies op de gram nauwkeurig... ik geloof het niet helemaal. Maar dat zal wel aan mij liggen ;)

Al met al moest ik er nog wel iets voor over hebben, want een half uur op een harde houten plaat met gestrekte benen is niet goed voor mijn rug. Ik liep gewoon kreupel na afloop. En donderdag heb ik ook nog half kreupel gelopen. Vandaag begint het weer beter te gaan.
Nu heb ik steeds vaker last van mijn rug. Vooral bij trappen oplopen en gaan zitten of gaan staan, uit de auto stappen of juist erin. Als ik eenmaal zit of sta of lig is er niet zo veel aan de hand, maar de gang er naartoe.....

Verder heb ik af en toe weer wat meer last van maagzuur. Het is nog niet erg, maar het speelt wel langzaam weer wat meer op.

En als laatste mini-kwaal voel ik de naderende 33 weken dichterbij komen. En of het daardoor komt of niet... ik ben gewoon af en toe wat emotioneler. Ik heb voor de kerst naar de kerstvakantie toegeleefd en daarmee die 33-weken-grens weg kunnen schuiven. Nu komt het wel heel dichtbij. Ik moet er niet aan denken wat en hoe we het nu moeten regelen met Luuk erbij. Laat me alsjeblieft op tijd bevallen en gewoon weer naar huis mogen gaan met baby! Eén of twee nachtjes te observatie.... oké, maar geen 3,5 week....

Die 3 puntjes hebben me doen besluiten om vanmiddag de accupuncturist maar eens op te zoeken. Ik weet dat hij rugklachten kan verminderen, evenals maagzuur, dus wat dat betreft prima oplossing voor een probleem.
De verloskundige begreep mijn angst wat betreft die naderende 33 weken, maar ze kon het niet voor me wegnemen. Het is nu eenmaal mijn ervaring en daar kan geen 'Brugman' tegenop praten. Het is alleen wel dat die stress die deze ervaring met zich meebrengt de kans op herhaling niet direct verkleind.
Nu heb ik afgelopen zomer ervaren hoe accupunctuur ervoor kan zorgen dat de stress bij mij flink verminderd, hoop ik dat het deze keer ook zijn vruchten kan afwerpen.

Met Kleintje gaat alles tot nu toe nog steeds erg goed. Beweegt en groeit prima. Mijn bloeddruk is prima (120-60) en de kilo's nemen ook nog steeds maar heel langzaam toe. Wat dat betreft lijkt het erg op de zwangerschap van Luuk.

gynaecoloog (27,1 wk)

Vandaag een extra meting. Het hoofdje en buikje werden uitgebreid opgemeten en goed bevonden. Het kindje ligt prima op schema qua grootte. Voor nu hebben we in ieder geval goed resultaat geboekt. Ik ben benieuwd hoe groot dit kindje gaat worden.
Over 4 weken mogen we weer terug.

Inmiddels is het kerstvakantie en ik ben aardig bijgekomen van de drukte op school. Lekker uitgeslapen en dus ook lekker uitgerust.

Na deze week nog 7 weken werken tot aan mijn verlof. Maar ik leef inmiddels toe naar de 33 weken. Eerder was ik daar nog niet mee bezig. Mijn tussenstop was de kerstvakantie. De volgende tussenstop is die bij 33 weken in de week van 8 februari.
Daarna gaan we naar 1 maart waarop mijn verlof in gaat. Hoewel die week ervoor heb ik voorjaarsvakantie en donderdag en vrijdag ben ik vrij, dus in principe stop ik op woensdagmiddag 17 februari, 34 weken en 2 dagen.

Deze week nog de wieg afmaken en dan is bijna alles klaar. Klaar genoeg om een kindje te ontvangen in ieder geval.